აი დადგება სექტემბერი.
ყველა ფანჯარას დავხურავ და
ბოლომდე გავიღები.
ვიამაყებ, რომ ვეღარ ვწერ მეთქი
და, გავხდები ყველა პრემიის ლაურეატი.
დიდი ხვეწნა მუდარისა და ჩემი უარების
გადამკიდე, სახლში, თავის ხელით
მომიტანს 48% იანი სესხებიდან
მოგებული თანხით ჩამოსხმულ,
მოოქროვილ “საბას” და “წეროს”
ჩემი ქვეყნის პირადი ბანკირი,
თვით – მამუკა ხაზარაძე.
არაირონიულად გავიღიმებ,
საკუთარ თავს ხელს გადავხვევ და
გვერდზე გავიყვან.
ორი კითხვიდან ერთნახევარს
კედელს დავუსვამ,
ნახევარ მუჭა ცერცვს შევაყრი
და, უზმოზე, კომშის ნაჭერივით
დამიშაბავს ყელს, ელექტრონული
მედიიდან გაგებული მჟავე ამბავი,
რომ ბრმა კონკურსიც ხიზილალით
ტუჩებმოთხვრილმა პოეტმა მოიგო,
რომელიც თხელ სიგელს
დედ-მამის ერთობლივად ნაყიდი
მანქანის სამზეურში შეინახავს
და, უკანა სავარძელზე 16 წლის
ოთხპოეტგამოცვლილ ქალიშვილს
ხელებს შეუცურებს მიტოვებული
ქარხნის უკანა ეზოში.
მე კი გამახსენდება ამონარიდი
ჩემი ძმაკაცის “კითხვის ნაამბობიდან”
“და ხმის ჩახლეჩით ვიღრიალებ –
დედაშევეცი” და ფეხზე წამოვდგები.
ოთახი გაივლის ჩემში და მომიკიდებს,
მოვა ფანჯარა და, სიგარეტი გადამაფერფლებს.

და მერე, ღამის თბილისიდან ანძა – ცალკაპა
ცას შეერევა, როგორც ნემსი – გამხმარ თივის ზვინს.
მოვა სიჩუმე, და ნერვებმა თუ არ გამკაფა,
მოვა ის ბავშვიც სიზმარში და, მკერდზე მიმიწვენს.
ბავშვი, რომელმაც ყველა ნატვრა ცაში დამალა,
და ვერგაზრდილი ფრთების ძირზე ნაღმი მოაბეს.
ბავშვი, რომელმაც პეტრეს გამო ყველა მამალი
(ამაზე მერე) მანამდე კი დილით “მოამბის”
ცქერით თუ სმენით დაზაფრული დასცდება “ამინ”
და ცივ ბეტონის იატაკზე მუხლებს წაუსმევს.
ცისკენ წაუვა ხმა და იტყვის – მამა აქ გვჭამენ.
აქ ყოველ დილით, თვით შიმშილი არის საუზმე.
და გაიზრდება სარკეებში ტანი ჩრდილებათ.
ვიტყვით, რომ რაც კი დაგვაჯერეს იყო აბსურდი.
რომ უკვდავება სიზმრებიდან გვეცოდინება
და, თავს შევჩივლებთ ასე ყოფნა მართლა არ გვსურდა.
და შენ როდესაც აქ მეორედ ჩვენს სანახავად.
ჭკუის თუ ღმერთის სასწავლებლად, თუ ჯვარს საცმელად.
მოხვალ და გვნახავ გაგაკვირვებს რომ ხელუხლებლად,
და ფერუცვლელად შეგინახეთ ის ტანსაცმელი…
რომლის მორგებაც ბევრმა სცადა (რიგშიც არიან)
ზოგიც იმხელა “გაიზარდა” – ეპატარავა.
და ხმა, რომელიც ზეცას მოაქვს და ციცარია.
და ხმა, რომელთან შედარებით ყეფაც არა ვარ.
დავდევ ქარებს და თვითონ ქარი ვარ!
ქარი უხმო და ულაპარაკო.
მე ჩემი თავის ცხრა სტუმარი ვარ
და ამ ცხრა სტუმრის მყუდრო ბარაკი.
სადაც სხდებიან ღამით მტრედები,
ხვედრით დაღლილნი სულიწმინდობის.
როცა ფანჯრიდან ვერ ვიხედები,
ვომობ თავთან და მჯერა მშვიდობის.
ვთესავ ბუხარში ლექსის ნაკვერჩხალს,
ამინ და ამინ ყველა განთიადს.
მე ვხედავ, როგორ უკვალოდ ვქრები,
მაგრამ ლექსები მაინც ანთია…

 ავტორი: სოფია ხვიბლიანი
255 ნახვა

დაწერეთ თქვენი მოსაზრება

კომენტარი